We need to talk about Kevin

Bu yazı filmin sürpriz gelişmelerini ele vermektedir.

Filmi izlemediyseniz okumamanızı öneriyorum.

Bu film bir romandan esinlenerek yapılmış olsa da, son yıllarda gördüğümüz bireysel terör konusuna eğiliyor, bu tür bir eylemiş gerçekleştiren katilin geçmişini, ailesini yansıtmaya çalışıyor. Son derece yoğun, sıkı, etkileyici bir film. Tekrar da izlemek gerek…

Medyada bireysel terör ile ilgili belli klişeler var, bu olaylar yaygınlaşınca uzmanların yönlendirmesiyle hepimiz bu katillerin aile hayatlarının bu katliamlara sebep olduğunu, bu kişilerin çocukken ailelerinden şiddet gördüklerini, anne babalarının ayrı olduğunu vs. okuduk, buna inandık. Bu film, aslında bu senaryonun daha farklı olabileceğini anlatıyor bizlere.

Bu kadar zamandır film izliyorum, bir karakterden bu kadar nefret ettiğim az olmuştur. Film, bana bu duyguyu bu kadar yoğun yaşattığına göre, atmosfer yaratma ve hikayeyi anlatmada çok başarılı olmuştur diye düşünüyorum. Ayrıca, birçok hayali kötü kahraman gördük, izledik, ama Kevin kadar içinden kötülük gelen, doğuştan “kötü” olan bir karakterle karşılaşmamıştım.

Tabii bir de çok iyi bir oyunculukla anlatılan anne karakteri var. Kendi kariyeri bu “katliam”la yok olan, ayakta durmaya çalışan, ve kendisine hep “neden” sorusunu soran. Donuk yüzlü, duygularını ele vermeyen, oğluyla bir bağ kurmaya çalışan, onu seven ama bu sorunlu insanla frekansı hiç tutmayan bir anne. Hep yüzünün çizgilerinde Kevin’in böyle manyakça bir işe girişebileceğinin endişesini taşıyan ve okulun kapılarının Kevin’in sipariş ettiği sarı bisiklet kilitleriyle kitlendiğini gördüğünde “işte başıma gelecekti” diyerek geri koşan ve evde masum kocası ve kızının cesetleriyle karşılaşan kadın…. Oracıkta intihar etmemesine şaşmak gerekiyor belki de.

Filmin derdi, çocuk yetiştirme konusunda mesaj vermek değil, çünkü bazen çocukta kötülük olabiliyor, 5 yaşındayken içinde “fuck” geçen cümleler kurabilen, anne ve babasıyla sadece emir kipinde konuşan bir çocuk bu…. Büyüdüğünde de “böyle” olacağı belli olan… En sonunda, cinayetlerden iki yıl sonra bile nedenini açıklayamayan… Bilinemeyen bir motivasyon var burada, psikologların uzmanlık alanı…

Bu film, gerçekçi ve dokunaklı bir hikayeyi ileri geri kurgusuyla, anne ve Kevin üzerinden anlatan, son derece etkileyici, yoğun duyguları yansıtabilen, insan varlığının ne kadar kötü olabileceğini anlatan başarılı bir film. Filmin üzerimde yarattığı etkiden ziyade, karakterlere hissettiklerim beni etkisine aldı, Kevin esaslı bir sopayı hak etmiş bana kalırsa.

, , ,

  1. Yorum bırakın

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: