Sıradan İnsanlar

Bu film abisini trajik bir kazada kaybeden bir gencin hayatla ve ailesiyle verdiği mücadeyi, tutunamayışını ve ilerleyişini anlatıyor. Özellikle annesiyle ilişkisini izlemek çok tatmin edici bir seyir sağlıyor.

Annesi ölen abisini hep daha çok sevmiş, ve onun ölümünden sonra kalan çocuğa karşı hep soğuk davranmış. Çocuk da annesiyle diyaloğunu bir türlü tutturamıyor, biz uyuşamıyoruz diyor ama sebeplerine girmiyor. Baba karakteri de oğlunun sağlığını düşünen, uzlaşma yanlısı ama karısının içinde bulunduğu ruh halini de sezemeyen bir davranış sergiliyor. Bu arada gencimiz bir kızla yakınlaşıyor, bu onu hayata bağlıyor. Bu ikilinin diyalogları da çok ilginç / hoş. Annenin sadece etrafın düşüncelerine önem vererek yaşaması, oğluyla hiç sağlayamadığı empati filmin sürüklenen & çözülmeyen çelişkisi halini alıyor. Bu arada gencimiz (Conrad) bir psikiyatriste gitmeye başlıyor ve bu diyalog ona duygularını dinlemediğini, tümünü bastırdığını, aslında onları açığa çıkarsa, kendini suçlamaktan da vazgeçebileceğini hatırlatıyor. 1981 yılında 4 Oscar kazanmış, özellikle kendini suçlayan ruh halini oynarken Timothy Hutton’un yıldızlaştığı film, 2 saat dünyadan uzaklaşmak ve insanların duyguları üzerine düşünmek için izlenebilir.

, , ,

  1. Yorum bırakın

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: